ÖLMEK

​Bir gün biter bu nefes, solar dünyada çiçek,
Gözlerde bir karanlık, sona erer her gerçek.
Ruhun sonsuz yolculukta, birden değişecek,
Bilmem ki o ötede, bizi ne bekleyecek?

​Toprak çağırır bizi, soğuk sinede yatar,
Ezilenin çilesi, toprağın altında atar.
Adalet terazisi, mahşerde nurdan katar,
Kötü olan karanlık, iyi ise nur tutar.

​Beyin durur yerinde, ruh kanatlanır gider,
Dünyanın kaygısını, orada bırakır keder.
Zalimler o diyarda, kendi ektiğini derer,
Zulm etmeyen canlar, vuslat yoluna erer.

​Korkma sakın ölümden, geçilen bir köprüdür,
Görünenin ötesi, belki de bir ömürdür.
Nuru hak eden gönül, pak olan bir mühürdür,
Beyaz kartal kanadı, ruhuna görünürdür.

​Ezilenlerin ahı, yerle bir eder dağı,
Karanlık pusularda, kaybederken tuzağı.
İyilikle örülür, sonsuzluğun o bağı,
Sönmez artık o gönlün, bitmeyen tek çerağı.

Harun Adar
Balıkesir