Çocuktuk hiç bişeyin farkına varmadan güldük oynadık sokaklarda
Dünya tozpembeydi herşey bir oyun herşey şaka gibi gelirdi
Ömrümüz boyunca hayatımız böyle geçeceğini düşündük
Çocuktuk işte nerden bilebilirdik ki büyümenin bu kadar kötü olacağanı
Anne babam hiç elimden tutup okula götürmedi
Sırtımızda bi çanta tozlu çamurlu sokaklarda okula gidip geldik
Yağmur çamur demeden
Ağırdı belki yükümüz çantamızda
Ağır gelirdi çocuk bedenimize çantadaki yükümüz
Şimdimi sırtımda görünmeyen bi çanta var
Kimse görmüyor ama ben hergün taşıyorum
İçinde ise kırgınlıklar , yorgunluklar, susmalarve ertelenmiş mutluluklar, umutlar, sevinçler ve gülüşler kaldı
Keşke çocuk kalsaydık
Keşke o çocuk bedenimize sırtladığımız çantadaki defter kitap ağırlıkları yüklenseydi de
Hayatın, umutsuzluğun, mutsuzluğun yükü yüklenmeseydi
Çocuktuk işte nerden bilebilirdikki çocukluğun kıymetini...