Aşk beni deli divane etti.
Benim kadar aşkla yıpranan, darmadağın olan var mı?
İlk soruda derdimi döktüm ortaya:
Bu bela mahallesinde benden beter kim var?

Gözümden akan yaşlar kurumuş dereye döndü.
Çok ağladım, gözümde yaş kalmadı.
Kavuşamayan insan kıymetsiz mi sanırsın?
Hayır… Acı çeken gönül en kıymetlisidir.

Dünya bahçesinde bülbül gibi feryat ediyorum.
Gam dikeni göğsümü yardı geçti.
Herkes mutlu mesut gezerken ben dertliyim.
Kalbim paramparça… Bu yara sarılır mı?

Saçlarının sevdası düştü bu garibin gönlüne.
Senin saçının tuzağına düşmeyen gönül dertsiz mi olur?
Aşık olmayan gönül bomboştur.
Dertsiz gönül zaten yaşamıyor demektir.

Ayrılıkla yandım, kavruldum. Sabrım tükendi.
Yarabbi, şu dünyada benim gibi sevdalı var mı?
Hasret beni bitirdi. Benim kadar yanan var mı?
“Benim derdim biricik” diye feryat ederim.

Aşk şarabınla sarhoş oldum, kıyamete dek ayılmam.
Dünya meyhanesinin sâkisi…
Aşkın sarhoşluğunun üstüne sarhoşluk mu olur?
Dünya zevkleri yanında hiç kalır.

Güzelliğinin güneşi kanlı göğsüme vurunca,
Ayrılık karanlığı çekildi gitti.
Bir gülüşün, bir bakışın yeter.
Sen gelince kalbimde bahar sabahı doğar.

Gözlerin can celladı, kirpiklerin ok ve balta.
Bakışınla öldürüyorsun beni.
Kirpiğin ok gibi saplanıyor bağrıma.
Beni katleden o umursamaz gözlerin mi?

Cefana da şükür, lütfuna da şükür.
Gam yükünü çekmek, sevene kılıç gibi keskin gelir.
Derdimi yabancıya anlatmam.
Bu derde derman, senden başkası olur mu?
Ey Levendî, derdini herkese söyleme…
Çünkü aşk derdinin hekimi de derdi de sensin.
Ölürsem de, dirilirsem de…
Sebep sensin.
Dinçer Dayı