Biliyordum bir gün gideceğini,
Zamansız gelişinden belliydi.
Ne bir cümle bıraktın ardında, ne bir
sitem,
Böyle hayal etmemiştim bu gidişi...

​Geceleri örterdim üzerimi, en sıcakta bile,
Üşüdüğümden değil,
Sırf beni koruduğunu
düşündüğümden.
Meğer sen bir örtüymüşsün bana bu
hayatta.

​Gözlerin, sığınacak son limandı oysa,
Şimdi hangi rüzgâr değecek
bıraktığın o odaya?
Her köşe başında seninle susulan o
anlar var,
Zaman dondu sanki, takvimler hep o
günü arar.

​Gittin...
Kapıyı çarpmadın bile, incinmesin
diye zaman,
Oysa dilsiz bir vedaymış en çok yıkan bu bedeni.
Bir vedadan ağırmış meğer dilsiz terk
edişler,
Cevapsız sorularla baş başa kalırmış bekleyişler.

​Şimdi korumasız, öylece kaldım
ortada,
Yalın ayak koşar oldum zifiri
karanlıkta.
Sen sustun, heybende biriktirdiğin
gitmelerle,
Beni bir başıma bıraktın bu dilsiz
şehirle.

​Sustun, biliyorum...
Sen susarak gittin ya giderken,
Ben susmayacağım!
Ağlayacağım, öyle böyle değil,
Bağıra bağıra, avazım çıktığı kadar...
Her şey sustu buralarda,
Şimdi en ağır fırtına kopuyor kilitli dudaklarında.

​Olur da bir gün, hani olur ya;
Sadece gecelerde ara beni.
Çünkü sen gideli,
Bir adım karanlık, diğeri yalnızlık.

​Geceler kaldı senden bana,
En ağır, en sadık tek hatıra.

Ayla
19 06 2026