Benim anlaşıldığım görülmemiştir
İnsanlar tarafından...
Ya diken bilmişlerdir
Ya da gül

Halbuki dikensiz gül olmaz..
Filhakika diken de olmuşumdur
Gül de..

Ben
Severim tenhaları,
Salkım saçak ruhuma
Yalnızlığı giydiren tenhaları...

Bir durak kenarı
Bir vitrin önü
Bir serçe düğünü
Farketmez...
Ya da loş ışıkların
Aydınlattığı
Bir park kamelyası..
Dedim ya,
Farketmez...

Gece vakti ışıl ışıl
Caddelerde,
Kaldırımların en karanlık
Köşelerinde
Gölgelerle yarenlik
İyi gelir aklıma..
Onlar söyler ben dinlerim..
Ama duymazlar beni...
Duysalar karanlık olur mu idi halleri...
Duysalar beni
Belki de kederden ölürlerdi,
Yıldızlar gibi...

İnsanları da severim..
Uzaktan ama
O yüzden anlamazlar içimi
Çok da umursamazlar.
Kederlenmezler de benim için...

Bir derenin serin sularında
Bir çakıl taşının yıkanması
Ya da dalından kopmuş
Kuru bir yaprağın
Çaresiz yolculuğu gibidir
İçimin ederi...
Ne balıklar koklar,
Ne toprak yeşertir yeniden
Çok da umursamazlar işte.
Olsun severim insanları...

Ünsiyet cibilliyet olsa idi
Sevgisiz kalmazdı kimsecikler...
Sevmek mükellefiyet
Sevmek en zor vecibe
İşte bu yüzden
İnsan ruhu
Acınası bir ucube

İşte bu yüzden
Severim insanları ama
Çok da umursamazlar...

Halbuki tutsalar ellerimden
Koklasalar güllerimden
Ne de güzel olurdu...

Tohumlar ekerdik
Kupkuru vadilere...
Gözyaşları ile suladığımız

Olsun ben severim insanları
Ama uzaktan.

Işık olamam belki
Ama gölge de etmem
Kimseciklere

Yeşertecek değilim
Kurumuş toprağı..
Ama ellerimle
Sulayacak olan benim

Aydınlatacak ben değilim
Karanlık denizleri
Ama karanlıklarda
Parlayacak fenerim

Ben söndürebilecek değilim
Harlı güneşi..
Ama serinletecek
Gölge benim...

Bu yüzden severim insanları

Kirli hayatlara karşı
Dimdik yaşamak kadar,
Kirlenmeden
Dupduru sular gibi akmak kadar
Zor birşey bilmiyorum
Bu dünyada...
Bu yüzden severim tenhaları...


Tenhalarda sever
Tenhalarda ağlar.
Tenhalarda güler,
Tenhalarda hesaplaşırım...