İnsan nasıl sevmeli bilir misin arkadaş?
Tertemiz gönülden, saf duygularla…
Yürekten, yeniden doğmuşçasına…
Kirlenmemiş, leke görmemiş bir kalpten!
Kalpten kalbe, geleceğe coşkuyla akarcasına…

Tutulmamış bir el gibi sev…
Dokunulmamış bir ten gibi sev…
Gelinlik giymiş sevda dağlarını utandırırcasına sev.
Doğayı, tabiatı sevdiği gibi sev…
Yağmur toprağı özlediği gibi sev.

İnsan nasıl sevmeli bilir misin arkadaş?
Bülbülün gülü sevdiği gibi… Ak ve pak!
Yürekten, gönülden!
Huzur vererek, güven vererek…
Mutlu etmek için, neşeli kalmak için sev.

Sevgiye koşarken hiçbir şeyi umursamadan…
Kalleşlikten, ihanetten kaçar gibi kaç sevdasızlıktan.
Sevda denizinden geçerken o denizde yitercesine sev.
Ümidin bittiği yerde, yeniden hayata sevgiyle doğarcasına…
Ölümden korkmadan, aşk uğrunda yok oluşa gidercesine sev.

Ama aklını başından alacak kadar değil…
Aklın başında, kalbin yerinde kalacak kadar sev.
Çünkü paşam, deli divane sevmek kolay…
Zor olan; severken kendinden de vazgeçmemek.

Bu sevgi az olsun, öz olsun…
Ama yürekten olsun, can-ı gönülden olsun.
Temiz olsun, saf olsun.
Sevgi yerini bulsun, huzur kalplere dolsun.

Ben bu yaşıma geldim… Gördüm ki;
Sevilen değil, sevebilen kazanır bu dünyada.
Sevgini kirletme, pazar etme, mezata çıkarma.
Verirsen tam ver, sevdiysen canınla sev.
Yarım sevgiden, yarım candan hayır gelmez.

Sevgi yerini bulsun…
Huzur kalplere dolsun…
Allah’ın sevgisi üstümüze yağsın.

Dinçer DAYI