0
Yorum
12
Beğeni
5,0
Puan
63
Okunma
Bir cinnet sonrası öğrendim susmayı
Kaburgalarımda çatlayan ağrılar doğurdum.
Yüzümü ikiye bölen aynalardan sonra
Bir kaç mevsim birden büyüdüm...
Bu incecik nehir tersine doğru akarken
Bu uzun bekleyişlerin sonuna
çıkmıyor zaman.
Toprak da çatlıyor fazla yağmurdan .
Kırgınlığımı anlatacak bir cümle daha yazamam buraya
Öfkem mi daha ağır sessizliğim mi bilmiyorum
Hangimiz kül olmadık ki !
Benimkisi yaşamak değildi oysa
Bir düştü ,
bir suçlu gibi başımı öne eğerek
geçtim rüyalarınızdan
Yine de, sessizliğimi doyuramadım hiçbir şiire...
M. G. N
5.0
100% (1)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
