Bir gece gönlümde belirdi bir sır,
Sessizce çağırdı geçmiş bin asır.

Elimde ne fırça, ne renk, ne kalem;
Aşk ile çizildi yeniden âlem.

Yıldızlar döküldü sevda tasına,
Ay düştü gönlümün tam ortasına.

Neylerden yükseldi hüzzâm bir seda;
Baktı mutluluğun resmine o da.

Maviye sığmayan hırçın bir deniz;
Onda da kalmadı ne nişan, ne iz.

Gülün yaprağında bir damla rahmet;
İçinde saklanır sonsuz muhabbet.

Dağların ardında bir seher vakti;
Gökler ki kalbime huzuru ekti.

Bir çocuk gülüşü kattım rengine,
Anne duasını serdim önüne.

Kader ırmağından geçerken gönül,
Damladı üstüme yaprağıyla gül.

Acılarım dindi aşkın elinde;
Kışlar bahar oldu gönül ilinde.

Derken anladım ki bunca zaman ben,
Yakınlarda buldum yine yeniden.

Bir secde anında açıldı kapı;
Küçüldü gözümde dünyalık yapı.

Sorsalar: "Nerededir çizdiğim resim?"
Ne duvarda asılı, ne de var isim.

Alnımda parlayan ilâhî izdir;
Mutluluk ki Hakk’a en yakın gizdir.

Dervişin dilinde dolanır nefes,
Âşığın gönlünde bitmeyen o ses.

Varlığın özünde saklı hakikat;
Mutluluk ki aşkta bir sonsuz vuslat...
Selma Çanakçıoğlu 11 Haziran 2026