Eğer bir gün ölürsem gözlerini
görmeden, bil ki
İçimde hep o karanlık bakışların
kalacak.
Adını anmadığım tek bir gece bile
olmadı,

Yüreğim hep o gizli hasretinle yanacak.
​Bütün yollar sana çıkardı da ben
yürüyemedim,
Suskunluğum bundandı, sana hiç söyleyemedim.
Bir gölge gibi geçip gittim şu yalan
dünyadan,
O masum çehreni bir an bile
göremedim.

​Gül kokan nefesini bir kez olsun içime çekemedim,
Hep uzaktan uzağa sevdim o gizli
sevdanı.
Ecel gelip de bir gün kapımı
çaldığında,
Toprağa bırakacağım bu bitmeyen
feryadı.

​O daracık tabuta sarılırken bedenim,
Beyaz kefen içinde sessiz kalır
feryadım.
Musallada son bulur bu amansız
kederim,
Toprağa karışsa da sana olan
muradım.

​Ne bir iz bıraktım ardımda ne de dertli
bir sitem,
Sadece sana hasret bir ömürdür
benden kalan.
Kapanır gözlerim, biter bu bitmeyen
matem;
Seninle başlayan her şey, sensizlikle
bir yalan.

​Gözlerin kör bir kuyu, hasretin derin
yara,
Savrulup durdum böyle benden uzak
diyara.
Eğer bir gün gelir de adımı
sayıklarsan,
Rüzgârlara emanet ettim o dertli canı.

​Olur da bir gün mezarım çıkarsa
karşına,
Tatlı dilinden bir Fatiha yeter bana.
Bütün yarım kalmışlıklar gömülür de
toprağa,
Bir tek bu sessiz sitemim kalır
arkamda.

​Dünya gözüyle sarmadıysan da
ruhumu,
Bari dualarınla sar şu yorgun uykumu.
Adımı unutsan bile o taşın başında,
Bir Fatiha fısılda, çok görme son
arzumu.

09 06 2026