RUHUM SERSERİ
Ruhum serseri diye
küçümseme beni,
Ben en çok kaybolurken buldum kendimi.
Yollar öğretmenim oldu,
Rüzgâr sırdaşım,
Gece arkadaşım oldu
En sessiz zamanlarımda bile.
Geceyle dost oldum, yalnızlıkla değil,
İçimde hâlâ türküsünü söyleyen bir gönül var.

Kırılmış dallar gördüm,
Kurumuş umutlar gördüm,
Ama bir avuç ışığın
Koskoca karanlığa
meydan okuduğunu da gördüm.

Beni sustu sananlar oldu,
Oysa içimde fırtınalar konuşuyordu.
Bir damla gözyaşımda
Koca bir ömrün hikâyesi vardı.
Kimse duymasa da Kalbim kendi şiirini okuyordu.

Yürüdüm... Bazen taşlı yollarda,
Bazen çamurlu düşlerde.
Her adımımda biraz eksildim belki,
Ama her eksilişte
Bir başka gerçeği öğrendim.
Dost bildiklerim geçti yanımdan,
Kimi selam bıraktı, Kimi gölgesini.
Kimi kalbimde bir çiçek açtırdı,
Kimi içimde uzun kışlar bıraktılar.
Ama hiçbiri Yürümekten vazgeçiremedi beni.

Çünkü bilirim,
Hayat
durana değil,
Yola devam edene sırlarını açar.
Ve bazen en güzel manzara,
En zorlu yokuşun ardındadır bilirim.

Ruhum serseri diye küçümseme beni,
Ben gönlümü zincire hiç vurmadım ki.
Bir kuşun kanadında özgürlük gördüm,
Bir çocuğun gülüşünde cennet.
Bir dostun samimi sözünde
Koca bir dünyanın sıcaklığını buldum.

Bugün saçlarıma düşen aklar,
Yorgunluğun değil, Bir yolculuğun nişanesi.
Yüzümdeki çizgiler Yılların yükü değil,
Yaşanmışlığın imzası.
Ve gün gelir de
Bir akşam vakti sessizce gidersem,
Arkamdan ağıt yakmayın.
Bir şiir okuyun sadece.

Çünkü ben bu dünyadan
Bir yolcu gibi geçtim.
Geceyle dost oldum,
yalnızlıkla değil,
İçimde hâlâ türküsünü söyleyen bir gönül var.

Ruhum serseri diye küçümseme beni, Ben en çok kaybolurken buldum kendimi.
Hülya Çelik