Güneş üflemeyle mum gibi sönmez,
Balçıkla sıvanmaz sû-i zan eden.
Taşıma su ile değirmen dönmez,
Damlayken kendini derya zanneden.

Günâh âlem-i gayb perdesi, sisi;
İdrâkten âcizsin temizi, pisi.
Lafla yürümüyor peynir gemisi,
Damlayken kendini derya zanneden.

Öyle şeyler söylerim ki pes dersin,
Kuş kadar beyninle kafayı yersin.
Ne üç kuruş ne beş para edersin,
Damlayken kendini derya zanneden.

Gaflet uykusuna uyanık dalmaz,
Kimsenin ettiği yanına kalmaz.
Mânen ahvâlimi havsalan almaz,
Damlayken kendini derya zanneden.

Zira sökmez bu dünyada cakan da,
Muhatap da olmam zerre takanda.
Mahşer günü iki elim yakanda,
Damlayken kendini derya zanneden.

Atıp tutup ne siner ne pusarım,
İçim dolu, terbiyemden susarım.
Boğulursun ne vakit ki kusarım,
Damlayken kendini derya zanneden.

Bayramlık ağzımı açtırma zârda,
Sabrımı zorlayıp her hâlükârda.
Hiç üşenmem, sıralarım art arda,
Damlayken kendini derya zanneden.

Bin soruna bulunur bir çözüm de,
Mel’anete merhamet yok özümde.
Zırvalayan zavallısın gözümde,
Damlayken kendini derya zanneden.

Acımam kasıtlı ya da kazara,
Düşmansa câhile, okuryazara.
İpliğini çıkarırım pazara,
Damlayken kendini derya zanneden.

Ahde vefâlının canını yakmam,
Nankörün yaşına başına bakmam.
Kuru gürültüye pabuç bırakmam,
Damlayken kendini derya zanneden.

Yanlışa yakınsın, doğruya ırak;
Maval, martavalı, masalı bırak.
Yaşanmışlıklardan sakalım kır ak,
Damlayken kendini derya zanneden.

Beyniyle yellenen ağzı ishalsin,
Teneke misâli boş kıylükalsin.
Ferâsetli ferde lisân-ı hâlsin,
Damlayken kendini derya zanneden.

Gönlü bolum, nisyandan âr ederim;
Hatırlatır, dünyanı dar ederim.
Tınmam, doğduğuna pişman ederim,
Damlayken kendini derya zanneden.

Gerçekleri uluorta sererim,
Incığını cıncığını dererim.
Sırlarını ifşâlayıp yererim,
Damlayken kendini derya zanneden.

Alçak ne ki... Çukur, zat-ı âline (!)
İtler bile acıyacak haline.
İrtihâline dek, irtihâline...
Damlayken kendini derya zanneden.

Helâlmiş misâli kul hakkı yenmez,
Afsız suç asla ve kat’â ödenmez.
Cihadsız esire mücâhid denmez,
Damlayken kendini derya zanneden.

Yaşarken riyâsı şahsıma bolsa,
Mezarına gitmem duâmsız solsa;
Annemin babamın öz oğlu olsa,
Damlayken kendini derya zanneden.

Şerif der; daha çok dert dereceksin,
Kaç kefen yırtarak can vereceksin.
Âhımla yaşlanıp gebereceksin,
Damlayken kendini derya zanneden.

25 Mayıs 2026
İzmir