Sana çok uzaktan sesleniyorum
Çağırma, izini bulamam anne.
Beş vakit duâyla besleniyorum,
Hoşnut ol tokum, aç olamam anne.

Vurdular; feryadı bastım bir anda,
Yakındır, duyarsın yansır dağında,
Bir daha ne dizin ne kucağında
Derin uykulara dalamam anne.

Al bayrak düşmedi yine elimden
Bir er sağ omzumdan, bir er belimden
Taşırken şu sözler çıktı dilimden
Yeter say, başka şey dilemem anne.

Deme "Kim ne diye nerede vurdu,
Hangi ırz düşmanı pusuyu kurdu?"
Atamdan yadigâr kalan şu yurdu,
Bir canım uğruna, bölemem anne.

Bir subay habere gelse kapıya,
Adresle ulaşsa eski yapıya
O anki acınla çığlığın aya
Tırmanmış olsa da gelemem anne.

Karşına çıktıysam kefeni giyip
Ne olur yakarma "Bedbahtım!" deyip
Vedasız göçümü isyan belleyip,
Yaş dökme ağlarsan gülemem anne.

Dilin dağa feryat salarsa salsın,
Yankısı dönmez ki acını alsın
Tastamam yirmi yıl hatıram kalsın
Ömrüne ömr’olup dolamam anne.

Gözlerin izlerde beni bulsa da
Akıtma sayısız damla dolsa da
Tabipler kurşunu çekip alsa da
Sendeki yarayı silemem anne.

Gayrı gülüşüyle buseler saçan
Kuş gibi hüzünden sevince uçan
Mevsimi gelince yeşerip açan
Çiçek de değilim solamam anne.

Olur’a yüzüne gözüne dolup
Anarsan saçını başını yolup
Bir yaslı gecede hayalin olup
Geri döner miyim bilemem anne?

Şehit anasısın hakkındır övün
Ne dertlen, ne sıkıl, ne söv, ne dövün
Kadermiş neyleyim resmimle avun
Her vakit bir selam salamam anne.

Selâmı okutun dosta duyurun
Sevmeyen olsa da de ki "Buyurun"
Önümde son olsun saygıyla durun
Kendi namazımı kılamam anne.

Yerime kurşunu atan sağolsun,
Bayraklı tabutta yatan sağolsun,
Hakkını helal et vatan sağolsun,
Faniyim ben baki kalamam anne.

Nasılım, nerede gizliyim sorma
Kalpteyim görünmem düşümü kurma
Şiirde dillendim diye şaşırma
Şerif’ler oldukça ölemem anne.

29 Mart 1995
İzmir