4
Yorum
10
Beğeni
5,0
Puan
47
Okunma
Sonbahar
Ağır ağır,
hüzünlü bir bakış gibi
zamanın en yüksek doruklarından
yeryüzüne indi.
Köyün sisli dağ yamaçlarına süzüldü,
yorgun ağaçların titrek dallarına kondu;
köy,
sonbaharın altın ve kanlı akşamında
derin bir sessizliğe gömüldü.
Yapraklar,
tabiatın en ince, en kırılgan nakışları,
her esen rüzgârla
bir veda türküsü söylediler.
Toprak ise,
o ebedî ve şefkatli ana,
onları
sıcak, karanlık bağrına bastı.
Ve toprağın derinlerinden gelen
o kadim, ıslak solukta,
gece ağırlaşırken,
yapraklar
baharı rüyalarında taşıyarak
uykuya daldılar.
5.0
100% (8)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz