​Gece yarısını çoktan vurmuştu saat,
Şehir, kirli bir battaniyenin altında uyuyordu.
Sokak lambaları, titrek ve soluk sarı,
Kaldırımdaki yağmur göletlerini boyuyordu.

Ben, bir gölge gibi süzüldüm köşeden,
Yakamı kaldırdım rüzgara ve yalnızlığa karşı.
İçimde bir telaş, ellerimde o tanıdık sızı,
Ve karşımda, o devasa, o sağır karşı karşı...

​Sessizce yaklaştım hayatın eşiğine,
Herkes uyurken, herkes rüyalar alemindeyken.
Bir hırsız gibi tırmandım anıların duvarına,
Zamanı çalmaktı niyetim, henüz çok erkenden.

Açtım ruhumun o paslı, o gizli çekmecesini,
Nefesimi tuttum, sanki bir mayın tarlası.
İçinden çıkardım tek tek sakladığım her şeyi:
Bir kırık heves, bir eski mektup, bir veda yarası.

​Tam o sırada yakalandım işte, kaçamadım,
Flaşlar patladı zihnimin karanlık odalarında.
Bir gardiyan gibi dikildi karşıma vicdan,
Suç aletleriyle kalakaldım hayatın ortasında.

Gözlerimde geçmişin o silinmez izleri,
Ellerimde hala sıcaklığı o eski tenin.
İşte buradayım, kaçacak yerim yok artık,
Suçüstü yakalandım, failiyim bu derin kederin.

​İtiraf Zaptı
​Suçum: Unutmam gereken ne varsa dün gibi hatırlamak.
Suçum: Herkes giderken, o yangının ortasında kalmak.
Suçüstü Mahali: Geceyle gündüzün birleştiği o tekinsiz an,
Deliller: Masada yarım bir sigara ve darmadağın bir inan.

​Savcı sormadı bile, hakim kalemi çoktan kırmıştı,
Çünkü suçum, kanun kitaplarında yazmıyordu.
Bir insanı delicesine, hesapsızca sevmek,
Hangi ceza kanununda hapisle ölçülüyordu?

Gözlerimdeki o suçlu telaşı gördü gece,
Yıldızlar şahitlik etti, ay yüzünü döndü benden.
Bir kere daha yakalanmıştım kendime,
En büyük darbeyi yerken yine kendi kalbimden.

​Şimdi kelepçeli umutlarla bekliyorum şafağı,
Gözaltındayım, kendi yarattığım bu mahşerde.
Ne bir avukat kurtarabilir beni bu davadan,
Ne de bir af çıkar bu karanlık yerde.

Suçüstü yakalandım evet, inkar etmiyorum;
Seni hala, hem de hiç hakkım yokken,
Bu şehrin uykusunda, bu gecenin koynunda,
Ölesiye, deliler gibi özlüyorum...