Zamanın geriye dönmeyeceğini anlayan bir ruhun, sitemi ve kavgayı bırakıp bütünüyle kaderine teslim oluşunu anlatan derin bir eser.

Sükunet ve Teslimiyet: İlk dörtlükteki acele etmeme hâli, hayatın koşturmacasının bittiğini ve geride sadece mutlak bir kabullenişin kaldığını çok net hissettiriyor.

İçsel Tutsaklık: "Ne özgürüm ne de bende" dizgisi, insanın bazen kendi hayatının bile seyircisi konumuna düşmesini, ne dış dünyaya ne de kendi benliğine hükmedemeyişini harika özetlemiş.

Çaresizliğin Zirvesi: Doktorun çaresiz kalması ve anahtarın Tanrı’da olduğunun vurgulanması, şiiri dünyevi dertlerden alıp tasavvufi bir nihayete ve kaçınılmaz sona ulaştırıyor.

İbrahim Taşdemir’in kalemine sağlık; hüzünlü, vakur ve her dizesiyle insanı kendi zamanı üzerine düşündüren çok etkileyici bir hece şiiri olmuş.