Gör beni şehrîyârem, diyarıma kan çöktü
Önce nefsim kırıldı, durmadı; viran çöktü

Payitahtımda isyan, cebre zorlanıyorum
Yalnızlığım komutan bense horlanıyorum

Kirpiğinin bezminde kara bir nişan çöktü
Gecenin en vaktinde zülf-i perişan çöktü

Kırıldı gökkuşağının ırmağında incir
Ellerimi bağladı asrın harında zincir

Kervanlar yolda kaldı, sahraya hitap çöktü
Gönlümü oyalayan sahte afitap çöktü

Döküldü mezmum hatlar yakıcı cümleleri
Az’ında bir kasvet var, ağlaşır cümleleri

Yaklaştı dile azap, ikrara sükut çöktü
İkindi sofrasına geçilmez hudut çöktü

Seyrimde ki kubbenin sılası beni yaktı
Ben tümüyle kül oldum, bende bir sen bıraktı

Fikrimin kalesine dertli nidalar çöktü
Kuşatıldı her yanım kirli edalar çöktü

Saçlarından tel alıp, gönlümü dikişledim
O narin gülüşünü nakış nakış işledim

Serpildi göğe yıldız, ön dördünde ay çöktü
Oklar yönün de sabit, alevli bir yay çöktü

Bakışın da ki şule bana olurken saye
Uçuşan kelebekler gözlerinde himaye

Fısıldanırken sesin, kalbime suzan çöktü
Sensizlik menfezinde mevsime hazan çöktü

Gelip görsen ahvalim, terkedilmiş ev gibi
Dışına güneş değmez, içi bir alev gibi