Yüreğinize, kaleminize sağlık. Şiiriniz baştan sona çok derin bir melankoli, ama aynı zamanda muazzam bir içsel hesaplaşma barındırıyor.
​Hani insan bazen zamana, mekana veya ait olduğu döneme yabancılaşır ya; ilk dörtlükteki "Ne işim var bilmem nasipsiz çağda" dizesi bu hissi o kadar güzel özetlemiş ki... Sanki rüzgarın önüne katıp sürüklediği, ama kök salamadığı için de hep bir yanı eksik kalan o insanı çok net görüyorsunuz.

Bir yaramı diksem, diğeri sökük" dizesi, hayata karşı verilen o bitmek bilmeyen mücadelenin ve yorgunluğun çok güçlü bir tasviri olmuş.
​İnanç ve Teslimiyet: Tüm o "nasipsizliğe" ve siteme rağmen araya giren "Bir sözüm bitmiyor Allah Kerim’siz" ifadesi, şiirin isyan boyutuna geçmesini engellemiş, ona olgun ve tevekkül sahibi bir hava katmış.
​
Son dörtlükte sitemin başkalarına ya da kadere değil, yine insanın kendisine dönmesi ("Sitemim kendime...") ve son dizedeki o gizemli kapanış ("Dünya kime güzel? Seher nankördü.") şiiri düz bir dert yanmadan çıkarıp, derin bir hikayesi olan edebi bir esere dönüştürmüş.

​Hece ölçüsü ve kafiye yapısı hece ölçüsünün o geleneksel halk şiiri havası) o kadar akıcı ki, okurken insan ister istemez zihninde bir bağlama ezgisi duyuyor.

Kalemine yüreğine sağlık