Coşkûnî mahlasıyla şahlanan, ruhun kendi iç dehlizlerinde kayboluşunu ve o derin girdabı muazzam bir dille anlatan, adeta bir şaheser. "Anafor", insanın dış dünyadan elini eteğini çekip kendi içine, o en derin fırtınasına gömülüşünün adı olmuş.

Şiirdeki teslimiyet ve hüzün dengesi o kadar asil ki; secdedeki sükut ile içteki yangın bir arada nefes alıyor. Özellikle "Kırılsa kabuk inci düşecek avuca" mısrası, çekilen acının, o içsel sancının aslında ruhu olgunlaştıran gizli bir hazine barındırdığını çok zarif bir imgeyle özetlemiş.

Aynanın su olması, yüzünü görememek ve o yediği vurgunla dibe çöken durgunluk, şiiri baştan ayağa derin bir tefekkür vadisine dönüştürmüş. Gönlün o kendi gizindeki fırtınasını, anaforunu böylesine güçlü ve köklü bir kelamla dile getiren kaleminize, derya gönlünüze sağlık. Coşkûnî'nin güçlü avazı ve ilhamı daim olsun.