El-Alîm: Her şeyi, olmuşu, olacağı, gizliyi ve açığı en ince detayına kadar hakkıyla bilen demektir.


Fettâh açtı, Alîm girdi,
Sır içinde sırrı gördü.
Ezelden ebede saat
Zaman O’nda, hüküm sürdü.

O’dur yazan, ol kalemi,
O’dur bilen, bu âlemi.
Senden evvel, senden sonra,
O’dur silen, dert, elemi.

Bilip halâ dert edene,
Cahil gelip de gidene.
O ilmine akıl ermez
Aklı evvel bul nedene.

Hâlık neyi, takdir etti,
Musavvir’le, şekil bitti.
Bâri, Rezzâk, Fettâh ismi,
Alîm ile, menzil tuttu.

Her varlığa gaye veren,
Ettikleri O’na varan,
Her zerreden haberdardır;
O’nun ilmi bizi saran.

Karanlıkta, kara taşta,
Gözden akan, gizli yaşta,
Kulun kalbi, ne fısıldar;
Hepsi ayan, o nakışta.

Gökte ay yerde karınca,
Nizamla O’na varınca.
Gizlemeye çalışsan da
O bilir, gün ağarınca.

Gün doğanda neler doğar,
Şer bilirsin hayra boğar,
Bildiğini unut ilmin
Kendini bildiğin kadar.

Sıra gelsin, ol mabuda,
Darlıktaki, büyük sada
İlmindeki sabrı cemil
Selam olsun, El-Kâbıd’a.

Ey Mesut bak, ilim derin,
Sahibidir, göğün yerin.
Alîm bilir, her halini,
Yüreğini, tut sen serin.