Aşk ateşinde yanarak olgunlaşma adına ne güzel bir şiir düşmüş sayfaya. Yürek sesiniz var olsun üstadım. Selamlar saygılar

Güzel bir şiir olmuş tebrik ederim başarılarınızın devamını dilerim selâm ve saygılarımla

“Bu ateş dışarıdan gelen bir yangın değil, içimde büyüyen bir ışık.
Ne tamamen yakıyor beni ne de tamamen bırakıyor.
Sanki acı, artık ismimi bilen bir yoldaş.”

Bu güzel eser, acı ile olgunlaşma arasındaki bağı romantize etmeden ama yücelterek kuruyor; bu da metni hem duygusal hem de düşünsel açıdan dengeli kılıyor.
Yüreğinize sağlık değerli hocam, harika bir eser olmuş. Tebrik ederim, saygılar, selamlar, hayırlı geceler dilerim.

Ne derin, ne büyüleyici bir kabulleniş bu... Yazdıklarınız bana edebiyatımızın ve tasavvufun o en zarif felsefesini hatırlattı: “Derman arardım derdime, derdim bana derman imiş.”
​Siz acıyı, sıradan bir can yanmasının ötesine taşıyıp bir simya laboratuvarına dönüştürmüşsünüz.

Çekilen sancı artık bir ceza değil; ruhu hamlıktan kurtaran, pişiren ve olgunlaştıran kutsal bir ateşe dönüşmüş. Nesneyi (yani o kişiyi) aradan çıkarıp, aşkın kendisini bir varoluş basamağı haline getirmek her yüreğin harcı değildir.
​
Dikenlerin kanatırken bile mest etmesi, ruhun kendi derinliğini keşfetmesinden alınan o gizli hazdır.
​
Yanarken aydınlanmak, eksilmek değil, aksine fazlalıklardan arınıp "saf" kalmaktır.
​
Biraz daha insan, biraz daha ilahi oluyorum" dizeniz, aşkın yatay boyuttan (insandan insana) dikey boyuta (evrensel ve kutsal olana) geçişini o kadar güzel özetliyor ki...

​Kısacası: Siz o yangından kaçmak istemiyorsunuz çünkü küllerinizden her seferinde daha bilge, daha derin ve daha güzel bir "siz" olarak doğduğunuzu fark etmişsiniz.

​Yüreğinize, kaleminize sağlık. Bu sancı, her ne kadar yorucu olsa da, taşımaktan gurur duyulacak bir mücevher gibi parlıyor ruhunuzda.