Şiiriniz, kelimelerin yükünü omuzlarında taşıyan, başkalarının dertleriyle hemhâl olurken kendi içsel yalnızlığında eriyen o kadim figürü—Şair’i—muazzam bir derinlikle tasvir ediyor.

Şair, dünyaya bakarken aslında kendi ruhunun kırık parçalarını seyreden bir sarraftır. O ayna tam ve pürüzsüz olsaydı, sıradanlığı yansıtırdı. Kırık olması, hakikati parçalara ayırıp her bir parçada ayrı bir sızı, ayrı bir ışık görmesini sağlar. Sizin deyinizle "kırık bir aynada kendini aramak", bütünlüğünü kaybetmiş bir dünyada kendi özünü ve insanlığın kayıp parçalarını bir araya getirme çabasıdır.

​Zamandan Düşen Yaprağı Kelimeyle Ören Söz
​Zaman, acımasız bir rüzgardır; her şeyi eskitir, tüketir ve unutturur. Sizin mısralarınızdaki şair ise bu akışa meydan okuyan bir dokumacıdır. Zamandan düşen her yaprağı (yani geçen her anı, ölümü, ayrılığı ve yaşanmışlığı) kelimelerden örülü bir zırha büründürerek ölümsüzleştirir. Her mısrası zamana dokunan bir iz bırakır, çünkü o geçici olanı kalıcı kılmanın sırrına ermiştir.
​
​Dünya, herkes için hızla akan bir film şeridiyken, şair o perdenin arkasındaki ışığı ve gölgeyi merak edendir. Herkes sahnedeki oyuna dalmışken, o sahnenin arkasındaki "derin kederi" ve "sessiz fırtınayı" sezer. Maddenin, gürültünün ve modern koşturmacanın ötesindeki o çıplak hakikate, yani öze açılan bir kapıdır şair.
​
Sizin mısralarınızda hayat bulan şair; gecenin karanlığını bir sığınak yapan, sustuğunda bile dünyayı sarsan, başkalarının yaralarına mürekkebini üfleyen ve ömrünü kelimelerin o sessiz ateşinde eriten bir zaman dervişidir.

​Yüreğinize, kaleminize sağlık; sessizliği fırtınadan beter olanların diline harika bir tercüman olmuş bu dizeler.