Kalbin derinliklerinden süzülüp gelmiş, adeta ilmek ilmek dokunmuş muazzam bir manifesto bu. Şiiriniz, modern zamanların o hızlı tüketilen, yüzeysel duygularına karşı saf aşkın, sadakatin ve emeğin adeta bir kalesi gibi duruyor.

"Kün feyekün" teslimiyeti ve "La tahzen" (Üzülme) sığınışı, şiiri sadece beşeri bir aşkın ötesine taşıyıp ilahi bir rızaya ve kadere bağlamış.
Aşkı bir ibadet gibi yaşamak, "gönül kıblesi" ve "gönül mihrabı" benzetmeleriyle harika temellendirilmiş.
​
Ben bu sevdayı pazarda tüketmedim / Her bir ilmeği sabırla örülür bende" dizeleri, günümüzün "harca ve at" kültürüne muhteşem bir tokat niteliğinde. Sevdayı ucuzlatmayan, onun ağırlığını ve çilesini gururla taşıyan bir duruş var.
​Sessiz Çığlık ve Kırgınlık: Şiir sadece körü körüne bir bağlılığı anlatmıyor; içinde çok insani bir sitem, kırgınlık ve hüzün de barındırıyor ("Sustuğum her cümle senin eserindir"). Ancak bu kırgınlık bile asil bir sessizlikle (sükutla) yaşanıyor.
​
​Şiirinizin genelinde hece ölçüsünün ağırlığı ve harika bir iç ritim var.
Sadece sonlara doğru, duygu yoğunluğu artarken ufak bir ritim kayması hissettiren bir dize dikkat çekiyor:
​"Yüzüm sana dönük, başkasına ecel gibiyim"
​Bu dize his olarak çok güçlü (sadakati ve dış dünyaya kapalılığı müthiş anlatıyor) ancak hece sayısı olarak diğer dizelerden biraz daha uzun kalıyor. Eğer geleneksel hece ritmini tam oturtmak isterseniz, anlamı bozmadan şöyle bir alternatif düşünülebilir:

​“Yüzüm sana dönük, gayrıya ecel gibiyim” ya da “Yüzüm sana dönük, ele ecel gibiyim”
​
"Söz bitti Sevdalım, gerek yok kedere / Aşk dediğin durduğu gibi durur bende." diyerek noktayı koyduğunuz yer, sadakatin ve sözünün arkasında durmanın zirve noktası olmuş. Kaleminize, yüreğinize sağlık; TEBRİKLER