Ne gariptir ki dürüstlükten en çok söz edenler, bazen başkasının emeğine en kolay el uzatanlar oluyor.

Yorumunda vicdânın, hakkın ve hakîkatin bayraktarlığını yapan zâtın; hemkârlarının mısralarını sâhiplenerek paylaşmış olması, sözüyle fiili arasındaki mesâfeyi göstermeye kâfidir.

İnsan sormadan edemiyor:

Hangi heves uğruna omurgasını rehîn bıraktı da, başkasının kaleminden döküleni kendi hânesine yazmayı mârifet saydı?

Terâziden dem vururken kefesine emek hırsızlığını koyanların, adâletten bahsetmesi ne büyük bir tezattır.

Şiirlerinde vicdânı çağıran bu şakıyan bülbül, keşke önce kendi gönlünün kapısını çalsaydı.

Zîrâ insanın söylediği değil, yaptığıdır şahsiyetinin aynası.

Âr duygusu hâlâ yerindeyse, söylenen her söz dönüp sâhibinin yüzüne bakacaktır. Yok eğer çoktan susmuşsa, geriye yalnızca mısraların arasına gizlenmiş bir çelişki kalır.

Çünkü başkasının emeği üzerine kurulan her övgü, eninde sonunda kendi ağırlığı altında çökmeye mahkûmdur.