Gönlündür menzilim aşkındır hududum
Yunus gibi ben de yandım da geldim
Kapında kölenim uğrunda ölenim
Aşkın deryasına daldım da geldim

Ne makam isterim ne tacı tahtı
Senden gayrısına kapattım bahtı
Sildim hafızamdan zamanı, vakti
Sessizce bendimi yıktım da geldim

Geçtim serden artık, fani cihandan
Arındım nefisten kirden günahtan
Vazgeçip her türlü kârdan, ziyandan
Varımı yoğumu yaktım da geldim

Ne bir dert kaldı bende ne bir sızı
Söndürdüm içimde o fani hırsı
Görünce nihayet o gizli sırrı
Aynayı kırıp da baktım da geldim

Sonunda kapına dayandı yolum
Lal oldu dillerim, kırıldı kolum
Topraktan yaratılan fani bir kulum
Eşiğine başımı koydum da geldim

Bir damlaydım düştüm senin seline
Teslim oldum rüzgârına, yeline
Adımı bıraktım aşkın diline
Ummanın içinde yittim de geldim

Sorarsan Sedat’ın nicedir hali
Kalmadı dünyada tutunacak dalı
Giydi en sonunda aşk denen şalı
Canı cananına verdim de geldim

Gök kubbe yıkılsa, cihan tutuşsa
Küllerim savrulup yele karışsa
Bütün alem dönüp bana darılsa
Ebedi yurdumu buldum da geldim

SEDAT KESİM