Gece gündüze uyanmış değil mi?
Şafak baş ucunda bekçisi,
Bir anne kucağı sıcağında
İçin için bekliyor değil mi?


Yıldızlar eşlikçi değil mi?
Işıkları yolları aydınlatacak,
Güneşe ısmarlayıp sevgiyle
Yoldaş yapacak değil mi?


Baba ocağı sıcak kül değil mi?
Evinde beklemekte olanlar gibi,
Samanyolu kardeşlerin
Elini tutup yürüyecek değil mi?


Âb-ı hayat sunacak değil mi?
Yıldız pırıltılarının gözeleri,
Ruh aynana yansıyacak,
Sana candaş olacak değil mi?


Karanlık ateşi gösteren değil mi?
Mum alevini betonda devleştiren.
Burada korku yok, yenilme;
Kâinat sarıp okşayacak değil mi...


Sinmek dibe tepe göz değil mi?
Bilmekse ansal kırılış, anımsayış.
Gölge canavar değil, yanılma;
Dal derine, yaşam bu değil mi?


Ve bilinç atlaması bu değil mi?
Kıvrak sancılarla sanrılı hatırlayış,
Geçmişin tozlu yıllarıyla dolu,
İçinde yaşadığın bu değil mi?


Hamiye GÜL