Manzarası yıkık dökük anılarım
Bir enkaza dönmüşken
Görebilseydi dedim yüreğimdeki yükü
Belki, belki bir omuz verir
Dayanamaz, bir el atar dı
Bilemedim,
bilmek bile istemedim aslında
Zaten nereden bilebilirdim ki
Demli bir efkârı,
Sürtük bir sevda eşliğinde içebileceğimi
Her defasında affedip seni
Kendimi yargılamaktan
Sana inanıp
Kendimi suçlamaktan
Sana, susarken
Kendimle konuşmaktan yoruldum

Ya zaman, çok çabuk geçiyordu
Ya da saatler, hep keşkeyi gösteriyordu
Sabahlarım hepten kısa
Gecelerim hiçten uzundu
Döner elbet birgün diyordum
Düşünemedim,
düşünmek bile istemedim aslında
Nasıl düşünebilirdim ki
Mimli bir aşkı
Fahiş bir ifadeye peşkeş çekebileceğimi
Aşkını farz bilip
Varlığına seferi olmaktan
Ekseninde dönüp
Kıblemi şaşırmaktan
Seni bende ararken
Kendimi kaybetmekten yoruldum

Bedelini ederin kadar ödeyerek
Afiyetle yaşadığım bu keşkelerin
Üstü kalsın diyorum
Pişmanlığımıda bahşiş bırakıyorum
İnanmayacaksın ama
Bende inanmadım,
inanmak bile istemedim aslında inanamadım çünkü
Devri daim bu aşkı
Katli vacip bir cellada teslim edebileceğimi
Seni sevdikçe
Canımın yanmasından
Sana küsüp
Şiirlerle barışmaktan
Ben sana yaklaştıkça
Kendimden uzaklaşmaktan yoruldum


Şimdi ister veda de buna
İstersen yalnızlığa atılmış bir sevda
Ama şunu aklından hiç çıkarma
Bu serseri seni çok sevdi
Zor gelecek biliyorum ama
Alışırmıyım, alışmak istiyormuyum inan bende bilmiyoruum
Akla ziyan bu aşkı
Akıl kârı bir sevdaya nasıl dönüştüreceğimi
Sana değer verip
Kendimi yok saymaktan
Sana inanıp
Kendimi avutmaktan
Sen benden kaçtıkça
Ben seni sevmekten yoruldum