Etme Allah’ım…
Bir kulunu daha gecenin ortasında
sessizce dağıtma…
Bir omzuna dünya yükü verip
“sabret” deyince
yıkılmayacak sanma beni…

Bak ellerim açık sana,
ne gurur kaldı içimde
ne de insanlara anlatacak hâlim…
Sadece sen varsın şimdi,
bir de içimde kopan
suskun kıyametler…

Etme Allah’ım…
Bir anneyi evlatsız,
bir evladı hasretsiz bırakma…
Kapılarda bekleyen gözleri
cevapsız bırakma…
Bir mezar taşına sarılıp
konuşan insanlara acı…

Ben yoruldum Allah’ım…
İnsanların yüzünde dostluk aramaktan,
her tebessümün altında
bir ihanet saklı olmasından…
Ben kalbimi temiz tuttum,
ama dünya kirliydi…

Etme Allah’ım…
Geceyi bu kadar uzun etme…
Sabahı biraz erken gönder…
Çünkü bazı insanlar
karanlıkta kendi acısına yeniliyor…

Bir dua bırakıyorum göğe;
kırık, eksik, ağlayan…
Belki kelimem yetmez sana,
ama gözyaşımı anlarsın…

Affet Allah’ım…
İçimde susturamadığım isyanları,
“neden?” diye başlayan
o çaresiz cümleleri…
Kul bazen çok yoruluyor…
Ve en çok da
sana sığınırken ağlıyor…

Etme Allah’ım…
Sevdiklerimi benden uzak etme…
Bir sofrada eksik sandalye bırakma…
Bir çocuğun boynunu
babasız bükme…
Bir annenin ellerini
evlatsız üşütme…

Sen merhametlilerin en merhametlisisin…
Ben ise kapına düşmüş
yorgun bir kul…
Ne olur,
kalbime biraz huzur indir…
Biraz umut…
Biraz da dayanacak güç…

Ve eğer imtihansa bu hayat…
Ne olur Allah’ım…
Kulunu sevdiği yerden
çok ağır vurma…