2
Yorum
4
Beğeni
5,0
Puan
45
Okunma
Çok dargınım hayata karşı.
Ne önümü görüyorum ne arşı.
Arabam da benim gibi tükenmiş,
Artık onun da basmıyor marşı.
Duygularım da beni terk eder:
Ne bir gözyaşı, üzüntü, keder...
Hepsi gitti arkalarına bakmadan.
Geriye kaldı hatırlanmayan yüzler.
Yine bir yerdeyim ev sandığım.
Anılarım için bile yok bir sandığım.
Şimdilik burdayım biliyorum,
Yarın yine o kapıdan ayrılacağım.
Başlamak belki de hayata yeniden...
Bulmalı ona içten sarılacak bir neden.
Bir çocuk gibi öğren şimdi yaşamayı!
İşte o zaman anlarsın yaşamayı sahiden.
5.0
100% (2)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz