Okurken içimde tarifsiz bir yorgunluk birikti. Her dizede biraz daha ağırlaştı omuzlarım. “Dertleri tesbihe dizdim” demek… Yani öyle bir noktaya gelmek ki acılar artık bir ibadete, bir ritüele dönüşmüş. Sürekli çekilen, sürekli hatırlanan, sürekli sayılan dertler. Bu kadarını hayal bile edemezdim.

“Sahte tebessümler yüzüme perde” kısmı çok tanıdık geldi. Kaç kişi böyle yaşıyor? Dışarıda gülüyoruz ama içimizde bir şeyler paramparça. Perde arkasında gerçek yüz saklanıyor. Ve sonra o soru: “İnsafın, vicdanın nerde?” Bu soruyu sormak bile acıtıyor. Çünkü soruyorsan zaten cevap alamayacağını biliyorsun.

“Kalksın musalladan sensiz naaşım” çok ağır bir cümle. Neredeyse ölmüş, kefenlenmiş, sadece defnedilmeyi bekleyen bir beden. Ama mezarı kendi elleriyle kazmış. “Aşk diye mezar kazdığım yeter” demek… Aşk sandığın şey aslında seni diri diri gömmekmiş. Ne hazin.

“Hicranın ipinde gezdiğim yeter” ifadesi boğazımı düğümledi. Sanki bir iple bağlanmış, o ipin üzerinde yürümeye zorlanan biri. Her an düşecek, her an bitecek. Ama düşmüyor, sürünüyor. Hep o ipin üzerinde.

Tabip fayda etmez, yara sarılmaz olmuş. Yıkılmış gönülde taht, saray… Yani her şey yerle bir. Konuşmamayı seçmiş, arayı açmış. Sırrın ele verilmesi de ayrı bir yara. İnsan en çok da sakladığı şeyin ortaya dökülmesinden yaralanır.

En çok da “Sabrımı tükettin haddi aşırdın” dediği yerde durdum. Çünkü sabrın bir sınırı var. Derya durgunken taşırılmış, boydan taşmış. Yani o kadar zorlanmış ki içindeki sakin deniz bile coşmuş, sınırları aşmış. Ve sonra karşı taraf kaybetmiş kendini, yönünü şaşırmış. Ama asıl acı olan şu: “Gönlümde ismini çizdiğim yeter.” Hâlâ orada bir isim var, kazınmış. Silinmiyor.

Felek vurmuş, zayı bitmemiş. Sabırdan yayı elden düşürmüş. Yani savaşacak gücü kalmamış. Derdin payına düşen keder olmuş. Ve gözyaşı bağrında süzülüyor. Her şey bitmiş gibi ama gözyaşı hâlâ akıyor içe doğru.

Bu yazıyı okurken bir insanın ne kadar yıpranabileceğini, ne kadar insafsızca terk edilebileceğini, ama yine de şiirle, sözle, dertle var olmaya çalıştığını hissettim. Her “yeter” deyişinde aslında biraz daha dayandığını, biraz daha katlandığını duydum. Bitmemiş ama tükenmiş. Ayakta ama yıkılmış. Çok ağır bir hâl.

Kalemine bereket kardeşim