Ah tekerrür, tekerrür, bir adım ilerisi yok,
Susmayan çığlıkların anma günleri çok.

Zaman bir çark gibi döner, aynı yerde kalır,
Her sabah aynı ağırlık göğüsümüze çöker.

Sözcükler eskir, anlamlar solar,
Yine de aynı acılar her dönem dolar.

Belki de ilerleme diye bir şey yoktur,
Belki de her yeni gün, dünün kopyasıdır.

Ama yine de yazarız, yine de okuruz, söyleriz,
Çünkü susmak, teslim olmaktır bileriz.

Tekerrür içinde bile bir umut arar insan,
Belki bir gün kırılır bu lanetli zaman.

Aynı yoller, aynı taşlar, aynı yorgun adımlar,
Aynı sorular döner durur, cevap hiç doğmaz.

Tarih tekerrür eder kendini, derler hep,
Ama biz miyiz tekrar eden, yoksa zaman mı hep?

Kırılgan umutları düzeltecek dönem gelir belki,
Karanlıklarda soldurmayacak, kaybetmiyecek.

Döngünün içinde sıkışmış ruhlar gibi,
Çırpınırız, ama çark döner aynı yönde.

Yine de bir şeyler değişir belki, kim bilir?
Belki tekerrür içinde bir ses filizlenir.

Belki susmamak, yazıp durmak yeterlidir.
Belki kırılma anı, tam da bu dizelerdir.

Çünkü her tekrar, bir farkla gelir belki,
Her çığılık, bir öncekinden biraz daha keskindir elbette.

Tekerrür lanetse eğer, o halde yazalım,
Çarkı kırana kadar, durmadan yazalım.