Şunu Unutma

Şunu unutma sevdiğim…
Ben varsam sen varsın.
Çünkü seni herkesten çok
Ben tamamladım.

Sen kendini güçlü sanarken
Ben geceleri dağılan yanlarını topluyordum.
Kimsenin fark etmediği kırıkları
Ben avuçlarımda saklıyordum.
Bir tek ben biliyordum
Gülüşünün altında ne çok yorgunluk olduğunu.

Ve bir tek ben
“İyiyim” derken nasıl sustuğunu anlıyordum.
Şimdi gitmek kolay belki…
Ama insan
Kendini en iyi tanıyan kalbi kaybedince
Bir daha eskisi gibi olamıyor.

Şunu unutma sevdiğim…
Ben sana sadece aşk olmadım.
Sığınak oldum,
Sabır oldum,
Herkes giderken yanında kalan oldum.

gün gelir de
Bir başkasının gözlerine bakarken
İçin durduk yere boşalırsa…
eksilen ben değilim.
bazı insanlar gider,
Bazılarıysa gittikten sonra bile
İnsanın içinde yaşamaya devam eder.
Ben öyle sevdim seni işte…

Kalbimden değil,
Ömrümden vererek.
Ve bir gün…
Kalabalığın içinde ansızın duracaksın.
Herkes konuşacak belki
Ama senin içinde derin bir sessizlik büyüyecek.
İşte o an anlayacaksın;
İnsan en çok
Kendine iyi gelen sesi özlüyormuş.

Ben senin yarana merhem olmuştum oysa…
Kimse bilmeden,
Gösterişsiz, sessiz…
Sırf biraz daha gül diye
Kendimden vazgeçe vazgeçe.

Şimdi benden sonra
Kim saçlarını düşüncelerinden ayıracak?
Kim gözlerinin içine bakıp
“Saklama, canın yanıyor” diyebilecek?
Şunu unutma sevdiğim…
Ben gidersem
Yerim boş kalmaz sanırsın önce.

bazı insanların yokluğu
Sandalyede değil,
Kalbin tam ortasında hissedilir.
Ve herkes zamanla unutulur belki…
Ama insanı en karanlık hâliyle sevmiş biri
Kolay silinmiyor bu hayattan.

Bir gün gece vakti
Adım düşerse aklına,
Başını çevirip gökyüzüne bak…
Çünkü ben seni
Bir insandan çok,
Duam gibi sevmiştim.