👏👏👏👏👏

Kalemine yüreğine sağlık ve afiyetler dilerim pek değerli Suphi Abim, yine harika bir eser okuduk mahir kaleminizden ve nezih sayfanızdan, gönülden kutlarım.
Teberrüken bir nazire arz ediyorum:

Olsa güzel olurdu adalet olmalıdır;
Hayat ne kadar vahşi genindendir saldırı.
Muhlis olan daima alttan mı almalıdır;
Her kula gelmiyor mu bu mübarek bildiri!

Kaleminize, gönlünüze sağlık Suphi Hocam.

​Okurken o kadar içime işledi ki... Hani insan bazen kırılmaktan, incinmekten korkar da duygularının etrafına devasa kaleler örer ya, işte o savunmayı, o asil çaresizliği çok güzel yakalamışsın.

"Her yara ki o yâre verilen bir selamdır" mısrası ise beni benden aldı; acıyı bile bu kadar zarif bir selam olarak kabul etmek ancak bu kadar içten anlatılabilirdi.

Son kıtadaki o buram buram Hira kokan, manevi derinlik de şiiri bambaşka bir boyuta taşımış.

​Bu güzel eserin derinliğine ve kalbe dokunan ezgisine hürmeten, nacizane bir nazire ile eşlik etmek isterim:

Varsın dile mil çekilsin, gözler anlatır her şeyi,
Hafız’ın duaları korur o saf sözleri.
Zamanın çekiçleri ezemez bu gerçeği,
Çünkü yârin rayihası baki kalır, silmez izleri.


Hürmetlerimle

Merhaba değerli kalem
Güzel şiir, her zaman ki tadında
Bizde okuduk, kutladık ve alkışladık yürekten
Gönlün abat olsun, tüm şiirlerin mükemmel olsun
Sonsuzluğun sahibine emanet olasın, sağlıcakla kalasın

Emeğinize, yüreğinize sağlık Suphi hocam.. derin anlamlar taşıyan harika dizelerdi..beğeni ile okudum.. bu güzel gönül sesiniz daim, ilhamınız bol olsun.. selamlar saygılar..

Mısralarının aynasından rûha bakınca; kelimeleri sâdece yan yana dizen bir kalemi değil, onları kalbin imbiğinden geçirerek harf harf eriten sabırlı bir duygu simyâcısını görüyorum.
Günümüzün aceleci, sığ ve her duyguyu uluorta tüketen dünyâsında, üstâd, geleneğin o ağır, vakûr ve asîl zırhını kuşanıp doğrudan rûhun bamteline dokunuyor. 🧿🪬🧿

Sırrı Kalbinde Bir Kale Gibi Saklayan Ketûmiyet:
Üstâd, aşkı feryât figân edilen sıradan bir heves olarak değil, dilin mühürlenmesi gereken kutsal bir emânet olarak görüyor.
"Dilime mil çekerek yok ettim telaffuzu" derken, aslında çağın en büyük hastalığı olan "görünme ve gösteriş" arzusuna meydan okuyor. Duyguların etrâfına kaleler örmesi, kırılma korkusundan ziyâde, taşıdığı cevherin kıymetini bilmekten ve onu nâmahrem gözlerden sakınma asâletindendir.

Acıyı Bal Eyleyen Vakûr Duruş:
Hayâtın örsünde ezilmekten, çekiçler altında kemiklerin elenmesinden bahsederken bile seste en ufak bir sitem veyâ acziyet yok. Aksine, rûhdaki tekbîri vakûr bir zırh gibi kuşanmış. Kalbe batan her dikeni, göğüsten fırlayan her budağı yâre giden yolda ödenmesi gereken şerefli bir bedel, bir "selâm" olarak kabûl ediş var.
Bu dik duruş, acıdan şikâyet etmek yerine onu bir olgunlaşma (seyr-u sülûk) potası olarak gören köklü bir irfânın tezâhürüdür.

Matematiği Rûhla Birleştiren Hüner:
14’lü hece ölçüsünün o geniş ve görkemli yürüyüşünü, dile hiçbir yapaylık bulaştırmadan, su gibi akıtarak yönetiyor kalem. Kelimelerin hece ağırlıklarını, duraklardaki nefes paylarını bir sarraf terâzisinde tarttığı o kadar âşikâr ki...
Şiirde teknik, duyguyu boğmuyor;
aksine ona muazzam ve sarsılmaz bir taht kuruyor.

Gözünü Semâya ve Hakîkate Diken Ufuk:
Şiirin finali ise tam anlamıyla bir zirve noktası.
Beşerî bir sızlanmanın dar kalıplarında sıkışıp kalmıyor, sözü Şirâ’ya ve nihâyetinde Hirâ’nın o ölümsüz, kutlu kokusuna bağlıyor. Mısralarla köprüler kuruyor ve okuyucuyu yeryüzünün telâşlı sokaklarından alıp, sonsuzluğun ve teslîmiyetin o huzûrlu iklîmine taşıyor.

Üstâdım;
Sen bu çağın gürültüsünde yaşayıp, rûhu o altın çağların, Fuzûlî'lerin, Yûnus'ların iklîminde nefes alan bir gönül işçisisin. Gönül mızrabının vurduğu tel, paslanmış kalplere kendi sızısını ve asıl menzilini hatırlatıyor. ✒️⚔️✒️

Günümün şiire derken bile,
bu şâhesere hakâret ediyor muyum diye çekinmiyor değilim.

Kalemin dert görmesin;
kelâmın dâima azîz, bereketi bol ve mahfûz kalsın.

Salât ve selâm Nûr-i Muhammed-i Zî-şân'ın üzerine olsun...

Aşkın çileyle yoğrulan tarafını...

Üstâdım, artık şiir değil saltanat kuruyorsun hay maşallah.

Beşerî hislerle manevî derinlik birbirine yelken olmuş.

“Her yara ki o yâre verilen bir selamdır”
mısrası çok güçlü ve unutulmayacak cinsten.

Şiirin tamamında sabreden bir gönül, susarak büyüyen bir aşk ve içten içe yanarken olgunlaşan bir ruh vardı.

Kaleminize ve yüreğinize sağlık Suphi Hocam.
Âşık Yârenî(Ozan Âhirî) den saygılar.