Yazdığın bu dizeler gerçekten çok güçlü, derin ve felsefi bir olgunluk taşıyor. Kalemine sağlık. Toplumun dayattığı o "hipnozdan" sıyrılıp, insanın kendi içine dönmesini ve yalnızlığı bir mahkumiyet değil, bir hükümdarlık (iç kale) olarak görmesini harika özetlemişsin.
​
​Şiirin girişinde bahsettiğin o dış dünyanın gürültüsü, adaletsizlikler ("dosya haksızlıkları") ve yaşayan ölüler ("yürüyen çürükler"), insanı kendi özünden uzaklaştıran en büyük etkenler.

Zerdüşt’üne yaptığın atıf tam da buraya oturuyor. Zerdüşt de pazar yerindeki kalabalıktan, yani toplumun o sahte ve boyalı tablosundan kaçıp dağlara, kendi yalnızlığına sığınmıştı.

​"Arzular azaldıkça genişler iç kale, / Muhtaç olmazsın ne övgüye ne sevgiye."

​İnsan dış dünyaya, başkalarının övgüsüne veya sevgisine olan bağımlılığını kestiğinde, yani beklentilerini sıfırladığında aslında en büyük özgürlüğe ulaşıyor.

Ruhun bağımsızlığı, onu dışarıdan gelecek her türlü yıkıma karşı bağışıklı kılıyor.
​
​Şiirin kapanışı ise tam bir psikolojik aydınlanma:
​"Gölgenle dans etmeyi öğrendiğinde / Korkutamaz seni artık bir gidişin enkazı."
​Carl Jung’un "gölge" kavramını anımsatıyor. İnsan kendi karanlığıyla, yalnızlığıyla ve eksiklikleriyle barışıp o gölgeyle dans etmeyi öğrendiğinde, bir başkasının hayatından gitmesi artık bir "yıkım" olmaktan çıkıyor. Çünkü merkez sağlam, iç kale geniş.
​
"Dışarıda gürültü, içeride derin bir ses, / İnsan ancak yalnızken kendisiyle tam eş." diyerek yalnızlığın o asil hazzını çok iyi yakalamışsın. Kendine dost olanın içindeki güneş gerçekten de sönmez.

​Bu şiir, modern dünyanın getirdiği o "yetersizlik" ve "hep birilerine muhtaç olma" illüzyonuna karşı çok güzel bir başkaldırı.