Kederi bal eyler vefâlı diller;
Şi’ r- in sillesine kuruldum şi’ r- le...
Sarsın bedenimi yorulmuş kollar;
Gâmın yumağına sarıldım şi’ r- le...

​Hakikate koşup, verdim bir karar,
Kulların nefsinde aradım yarar,
Kırk yılın hâtırı rûhumu sarar,
Erenler gözünde görüldüm şi’ r- le...

​Sabrın imbiğinde süzüldü özüm,
Dünyâ tamahına kapandı gözüm,
Hâktan gayrısına geçmedi sözüm,
Aşkın çarmıhına gerildim şi’ r- le...

Bir derman aramam, düştüğüm derde,
Ararım Mevlâ’ yı, gökte ve yerde,
Yıkıldı kibrimiz, olmaz ki perde,
"Hamdım, piştim, yandım" dirildim şi’ r- le...

​Hiç’ liğe yol aldım, yıktım bendimi,
Hâkk yoluna sürdüm, kendi kendimi,
Sildim defterimden dünya zannımı,
Bazen de yerlere serildim şi’ r- le...

​Hû hû hû diyerek geçtim tenden,
Sıyrılıp kurtuldum bu dar bedenden,
Terkettim, vazgeçtim, kupkuru "ben" den,
Özümün özüne dürüldüm şi’ r- le...

Gönül aynasında, seyrettim pîri,
Eritip bitirdim kibirle, kiri,
İçince aşk denen nurlu iksiri,
Aşkın şevki ile vuruldum şi’ r- le...

Kelâmı dokudum ince bir dille,
Mısrayı yoğurdum binlerce hâlle,
Kalemi yontarak sabr-ı cemîlle,
Heceler içinde yoruldum şi’ r- le...

MEHMET KAHVECİOĞLU