...Yüzünde eski bir matemle uyanırdı her sabah
Her sabah eski bir acı kanatırdı gülüşünü
Dünden kalma yalnızlıklarıyla merhaba derken güne
Yine de gülümserdi her gördüğü yüze.

Sabahtı işte sıradan bir gece ertesi
Kimsenin bilmediği yalnızlıklara uyanan bir sabah
Herkesten saklanan duygularla uyandığı
Kendi tenine yabancılaştığı yorgun bir sabah

Yalnızlık iliklerine kadar işlemişken
Kalabalıklığına şaşırıyordu aynaya her baktığında
Dünden kalma yalnızlıklar avuçlarında
Miladını beklerken ömrünün
Uyanırdı kan ter içinde uykulardan

Herkesten sakladığı ve saklandığı
Kimsenin anlamadığı anlamaya çalışmadığı
Kimsesiz bir hüzün vardı yüzünde
Yüzünde herkesten arta kalmış bir hüzün
Usul bir sessizlikle büyürdü.

Nerde başlamıştı ve nasıl başlamıştı
Sormazdı soramazdı
Payına düşenler yetmezmiş gibi
Ortak olurdu paydaların hüzünlerine,
Tarihler geçerdi birer birer takvim yapraklarından
Her mevsim sonbahara çıkardı mevsim şeridinde
Kimsesizliğini unutur
Kim olurdu bir başka kimsesizin yerine
Sabahtı işte
Herkes için sıradan bir sabah
Bitmeyen bir yalnızlık öyküsüne uyandı…