,Hele okuruz" deyip geçme yüce Kur’ân’ı,
Yoksa hüsranla dolar hayatının her anı.
Ruhu girdap gibi yutan o zifir geceden,
Rehber olsun diye indi o makam-ı yüceden.

​Sakın çıkarma O’nu hayatın merkezinden,
Söküp at yüreğini süflî düşüncelerden.
Kopan uzuv nasıl ki yitirirse o canı,
Kör olan göz ne bilsin Hakk’a bakan cihanı?

​Ayet ayet örülmüş bu nizamın yolu var,
Bütüncül bakmayan göz hakikatten ne anlar?
Bakar da göremez kör; arar "Hakikat nerede?"
Kur’ân’sız geçen ömre çekilir zifir perde.

​İlahi kelam olmalı müminin tek ölçüsü,
O’nu rehber kılmaktır her bir kulun ülküsü!
Ne hükmünden geçilir ne ahlakı dışlanır,
İnanan gönüller ancak O’nunla huzura ulaşır.

​Hayata yön vermeli o ilahi kelam,
Kul ancak bu pusulayla bulur varlığa anlam.
Kuşatmış dört bir yanı sinsi, karanlık bir erk;
Hedefte senin neslin, uyan ey gafil yürek!