Meclise girince her an tartmalı adımı,
Yolu yordamı bilip öyle atmalı adımı.
Gereksiz kelam ile hiç bozma tadını,
Sözü yerinde söylemek bir asalet ister.

​Her meclisin kendine has bir havası vardır,
Saygıyı elden bırakanın dünyası dardır.
Olgun insan her zaman edebine sadıktır,
Önce tartıp sonra konuşmak feraset ister.

​Boş konuşup da yorma ne kendini ne bizi,
Bırak her cümlenin derinden kalsın izi.
Büyüklerin yanında dik tut her an dizi,
Usul erkan bilmek inan maharet ister.

​Hakikat kapısını edep ile açarlar,
Cahilin meclisinden köşe bucak kaçarlar.
Arif olanlar her an etrafa nur saçarlar,
Görgüsüzün yanında kalmak cesaret ister.

​Büyüğün kelamını kesip araya girme,
Bilmediğin mevzuya sakın ola el verme.
Her yüze güleni de dostundur diye görme,
İnsanı sarraf gibi sezmek dirayet ister.

​Garip der ki usulsüz vusul olmaz dünyada,
Edepsiz yol yürüyen kalır elbet yaya da.
Gözün yüksekte değil, olsun hep şu hayada,
Özü sözü bir olup durmak metanet ister.