Karnımın tam ortasında,
Dipsiz bir melankoli bataklığı;
Yapış yapış zift gibi,
Doymak bilmez bir canavar misali,
Zamanla kaplıyor tüm ruhumu,
Ne sıla bırakıyor ne de yurdumu,
Tüketti tüm umudumu
Ve biliyorum
Benden bir şey kalmayıncaya dek büyüyecek,
Tüm insanlığımı silecek,
Ant içmiş bir gulyabani,
Ölümüne büyüyen bir kanser hücresi,
Artıkça artıyor cüssesi,
Ne bir rengi var ne de sesi,
Üstelik gizlenmiyor da artık kendisi.

Hayal kırıklıklarıyla dolu bu bataklık,
Bir kara delik misali karanlık,
Tüm kütleleri sıfırlıyor,
Yaşama ihtimali tüm olasılıkların altında,
Bütün hayat denklemlerinin ortasında,
Önüne geleni yutuyor
Ve bir türlü doymuyor;
Aşk, sevgi, umut, güven ve dostluk
Önüne ne gelirse karanlığıyla kaplıyor,
Tüm düşlerim kopuk.

Büyüyen ben değilim artık,
Karnımın ortasındaki devasa bataklık…