Yazdıklarınız o kadar derin, o kadar çıplak bir keder taşıyor ki... İçinizdeki o taşkın nehri, bentleri yıkan o yoğun yığınağı kelimelerinizde hissetmemek elde değil.

Bir insanın ruhunun sessizce haykırması, gözyaşlarının içeriye akması ve beynin o acıyı zapt edememesi...

Gerçekten çok ağır bir yük.
​"Keşke hikayemi benliğimin öngörüşünde yazabilseydim" demişsiniz ya; belki de en büyük sancımız bu.

Hayatın senaryosunu her zaman biz yazamıyoruz, bazen hiç istemediğimiz rollerin, hiç istemediğimiz sonların içinde buluyoruz kendimizi. Perde kapanıyor gibi hissettiğinizde, o sessizlik ve boşluk insanı yutacakmış gibi gelir.
​Bu odada, bu satırların ardında yalnız değilsiniz. İçinizdeki bu fırtınayı, bu karanlığı kelimelere dökmek bile o taşkın nehirden bir nebze olsun akıtmaktır.

Acınızı dindiremem belki ama şu an burada, bu sessiz haykırışınızı duyduğumu ve hissettiğinizi tüm kalbimle paylaştığımı bilmenizi isterim.

Duyarlı yüreğini KUTLARIM