Geçmiyor

Geçmiyor karanlık geceler
Gözlerin hâlâ rüyalarımı bölüp çörekleniyor tüm benliğime
Teslim alıyor varlığımı
Kendimi yitiriyorum
Gün şafağa ulaşmıyor

Geçmiyor
Sesin tenime bürünüyor
Tüm varlığımı esir alıyor hâlâ
Bir çığlık gibi değil
Bir yankı gibi değil
Fısıltı gibi usul usul sızıyor koynuma

Geçmiyor
Ellerinin sıcaklığı yüzümde konaklamış
Tüm kaçışlarımı mühürlüyor
Yangın yangın tutuşturuyorsun

Kulaklarımda ise yalanların
Hayallerimin ötesinde senaryolar çiziyor

Hani beni çok sevmiştin
Hani beni çok sevmiştin
Hani ellerimi bırakmayacaktın dünyanın sonuna kadar
Şimdi hangi yabancı gecede unuttun ismimi
Hangi sessizliğe gömdün bizi

Bilirsin
Ben seni öyle herkes gibi sevmedim
Seni alnıma yazılmış bir dua gibi taşıdım içimde
Adını söylerken bile kalbim titrerdi
Bütün ömrümü senin bir tebessümüne verebilirdim

Bir gün dönersin sandım
Kapıyı çalarsın
Hiçbir şey olmamış gibi gözlerine bakarım sandım
Zaman geçti
Mevsimler değişti
Çiçekler açtı
Yağmurlar yağdı
Her şey değişti
Ben aynı yerde kaldım
Aynı mevsimde
Sanki sen giderken zamanı da yanında götürdün

Şimdi sensizlik
Kapısı olmayan karanlık bir oda
Nereye dönsem duvar
Nereye baksam sen
Kaçsam yetişiyorsun
Kalsam içimde büyüyorsun
Sanki kalbim sen olmuşsun
Atıyor
Kanatıyor
Susmuyorsun

Bazen gecenin bir vakti kalkıp pencereye gidiyorum
Bu şehrin sokakları da ağlıyor benimle beraber
Kaldırımlar ıslak
Gökyüzü hıçkırıklara boğuluyor
Herkes kendi hayatına yetişiyor
Ben senden kalan harabelerde dolaşıyorum
Bir yanım hâlâ ilk günkü gibi sende
Bir yanım artık yorgun
Artık kırık
Artık kendi küllerine çökmüş bir şehir gibi sessiz

Şimdi geceler boyunca konuşuyorum seninle
Yokluğuna anlatıyorum derdimi
Duvarlar dinliyor
Perdeler susuyor
Saatler geçiyor
Ben hâlâ senden çıkamıyorum

Geçmiyor sevgili
Geçmiyor
İçimde büyüyor sensizlik
Bitmiyor

Geçmiyor
Geçmiyor sevgili
Ne gözlerin içimden çekiliyor
Ne sesin
Ne de bir gün ansızın dönüp
“Ben de sensiz yapamadım” diyebilme ihtimali.

Geçmiyor...