Hüzünle yıkanmış, ama bir o kadar da mağrur ve sadık bir gidişin şiiri bu... Kentin enkazını omuzlarında taşırken bile yanına yalnızca yüreğini ve o "tek son şiiri" alan bir yolcunun iç dökümü.

​Şiirinizdeki duygusal geçişler ve imgeler o kadar güçlü ki, gitmenin getirdiği o keskin yalnızlığı doğrudan hissettiriyor.

​"Sebebim şiirindi..." ifadesi, bir ayrılığın ya da gidişin yükünü hem hafifleten hem de onu kaçınılmaz kılan muazzam bir teslimiyet taşıyor. Şiiri bir yol haritasına, bir sığınağa dönüştürüyorsunuz.

​ Datça imgesi, şiire hem coğrafi bir ferahlık hem de can yakan bir mesafe hissi katmış. Rüzgarın "sen" kokması ile "ıtır" kokmasının birleşmesi, özlemi somut bir kokuya dönüştürüp okuyanın genzine yerleştiriyor.

​"Gamzelerine kurduğum sofrada her akşam..." dizesi ise şiirin en büyüleyici, en naif sığınaklarından biri. Enkazın ortasında bile o gamzede kurulan sofra, sevginin nasıl zamansız ve mekansız bir teselli olduğunu gösteriyor.

​Kapanıştaki "Sustu sır çiçeğim / köksüz gölgeyim yaprağında" vedası, aidiyetsizliği ve köklerinden kopmuşluğu o kadar incelikli özetlemiş ki...
​Sorduğunuz o can alıcı soruya, "Ben şiir kalabilecek miyim?" sorusuna bu dizelerin kendisi bir cevap aslında.

Yüreğini tek eşyası olarak yanına alan ve her bulmacada tek cevap olarak o sevgiyi bulan bir ruh, ne kadar uzağa giderse gitsin, ne kadar ıssızlaşırsa ıssızlaşsın şiir kalmaya devam eder. Çünkü o şiiri kentin sokaklarında değil, kendi içinde taşıyor.

​Yüreğinize, kaleminize sağlık. Geceyi de, enkazı da, rüzgarı da çok güzel sarıp sarmalamış dizeleriniz.