KADINIM…

Kadınım…
Adını her andığımda içim titriyor hâlâ,
Sanki gidişin dün gibi,
Sanki kalbim hâlâ kapında…

Bir sitemim var sana,
Ama en çok kendime…
Sevmeyi senden öğrendim,
Kaybetmeyi de…

Sen giderken
Bir şey söylemedim ya,
İşte o suskunluk
Ömrümün en ağır cümlesi oldu…

Kadınım…
Geceler sen kokuyor hâlâ,
Yastığımda eksik bir yan var,
Adını koyamadığım bir boşluk…

Ne kadar inkâr etsem de
Özlemek denilen o illet,
Her gece gelip
Kalbime çörekleniyor…

Sen başkasının sabahı oldun belki,
Ben hâlâ senin gecende kaldım…
Sen unuttum dersin,
Ben unuturum diye sustum…

Bir gün dönersen diye
Kapıyı değil, kalbimi aralık bıraktım…
Ama sen bilmezsin…
Ben seni beklerken
Kendimi kaybettim…

Kadınım…
Sana kızıyorum bazen,
Sonra gözlerin geliyor aklıma…
Affediyorum…

Çünkü ne kadar kırgınsam
Ne kadar yorgunsam da
Şu yaralı kalbim var ya…
Hâlâ sana ait…
Suskun Şair Fazlı Acar