Aşkınca birtanem, ne garip bir duyguymuş,
İçimde sessiz sessiz büyüyen bir yangınmış.
Adını koyamadım, dilim sustu gecelerce,
Meğer sevda dedikleri kalpte açan sancıymış.

Ne garip bir tutkuydun, dokunmadan sarardın,
Bir bakışınla beni yeniden hayata bağlardın.
Anlatamadım kimseye içimdeki seni ben,
Sen gülünce bahar olur, gidince kış olurdum ben.

Tarifi dile değil, hep kalpten gelirmiş aşk,
Bir ömür yetmez bazen bir tek “seviyorum”a bak.
Anlatamadığım ne varsa gözlerimde saklıydı,
Her susuşumda biraz daha sana ait kaldım.

Alışkanlık değilmiş bu, başka türlü bir şeymiş,
İnsan sevince meğer kendinden vazgeçermiş.
Çok sevmişim birtanem, çok derinden hem de ben,
Sensiz geçen her günüm eksik kalan bir ömürmüş…
Aşkınca birtanem, geceme düşen ışık,
Sensiz kalan kalbimde her şey biraz kırık.
Adını her andığımda içim yeniden yanar,
Seninle güzel dünya, sensiz bomboş sokak…

Aşkınca birtanem, içimde dinmeyen sızı,
Adını anınca bile titrer gecemizin yıldızı.
Sen diye atan kalbim sustu sanma birtanem,
Sensizlik dedikleri şey, ömrümün en ağır yazısı…


Özkan Değirmenci
14.05.2026