Bir yangının rüzgarla üflediği kül idim belki narin narin süzülüp uçuşan,
Bilmem ben nendim?
Her fırsatta kapına gelip eşikte sıkışan,
Belki bir derin boşluktum ben; körlüğünden, bana sağırlığından çıldıran!
Var iken yokluğunla sınanan, sana ezilen, sana bükülen, sana yalvaran..
Bilmem ben nendim.
Neden duyulmaz sesim, ettiğim tüm dualar neden boş döner tanrıdan?
Bir bendim hep en çok, daha çok, en doyumsuz olan…
Bundan mıdır esirgeyişin, tutmayışın avuçlarımdan?
Bir tuhaf rüyadır bu, beni derin derin uyutan
Belki çoğu kez sancıtan, ağrıtan, kanatan!
Bilmem ki ben nendim bunca zaman bir yığın boşluğa rağmen kendini avutan.
Bir seyyah belki, heybesinde eksiği olmayan, vuslatı mümkünse cenneti alâ fakat uzağında kalan, dokunamayan, saramayan…
Bilmem ki ben nendim? Her sokağın sonunda bir çıkmaza konan, avuçlarında dualar ile tanrıya yakaran, bir damla tebessüm için ayaklarına dolanan ben miydim seni prangalarından koparan?
Sahi ben nendim?
Öfkelendim, sendeledim, sana geldim, sevgini dilendim. Her kimde aradıysam dallarımdan kesildim. İnatla ama ısrarla her defasında yeniden, bir daha toprağa serildim, kalktım boy verdim filizlendim. Ama ısrarla ama inatla göğe yükseldim, boy aldıkça yükseldikçe sana bilendim.
Bilmem ki ben nendim?
Ben en güzel şarkılarımı bir gün dinlemek istersin diye sana gizledim.
Şiirim sendin, sendin en derin sözlerim…
…
Esma Tunçdemir
23.08.2022