Mucizeye Dair

Hayatın içinden geçerken
Aynı yaraları taşımış iki yabancıydık belki,
Aynı acının gölgesinde büyümüş,
Aynı sessizlikte eksilmiş…

Kim bilir,
Belki de fark etmeden
Aynı duaya karışmıştık yıllarca,
Ve Rabbim
Bizi birbirimize hazırlıyordu usulca.

En karanlık anımda çıktın karşıma,
Hiç beklemediğim bir anda
Bir mucize gibi…
Sanki tam vazgeçecekken hayattan,
Adını bilmediğim bir umut oldun bana.

Şimdi…
Beraber ağlıyoruz bazen,
Beraber gülüyoruz,
Aynı heyecanın içinde
Kalplerimizi yan yana koyuyoruz.

Belki yan yana değiliz,
Belki dokunamıyorum sana,
Ama inan…
Kalbim seninle birlikte atıyor.

Üzüldüğünde içim daralıyor,
Sevindiğinde yüzümde bir gülümseme büyüyor,
Bu nasıl bir yakınlık bilmiyorum,
Ama mesafeler yetmiyor
Seni benden uzak tutmaya.

Üzüldüğün anlarda
Başını omzuma koymanı isterdim,
Hiçbir şey söylemeden
Sadece sarılmanın iyileştirdiği o yerde
Yanında olmayı…

Sevindiğinde ise
Gözlerinin içindeki ışığa karışmayı,
Gülüşüne ortak olup
Aynı mutluluğu çoğaltmayı,
Seninle birlikte çoğalmayı isterdim.

Bir de hayallerimiz var bizim,
Aynı cümlelerde buluşan,
Aynı sabahlara uyanan düşler…
Seninle kurulmuş her “yarın”
İçimde gerçek gibi yaşayan.

Belki zaman alır,
Belki yollar uzundur,
Ama ben inanıyorum…
Aynı hayali kuran iki kalp
Bir gün aynı gerçeğe uyanır.

Çok şey yaşadım ben…
Kırıldım, eksildim, yoruldum,
İnsanların bıraktığı izler hâlâ içimde,
Ve evet… korkuyorum bazen,
Yalan değil bu.

Ama sana her baktığımda,
Seninle konuştuğum her an,
İçimde bir şey iyileşiyor usulca…
Sanki kalbim yeniden öğreniyor
Güvenmeyi.

Seni anlatmak istesem
Kelimeler eksik kalır,
Çünkü bazı hisler vardır
Yazılmaz…
Sadece yaşanır.

Ve sen…
Hayatıma gelen en sessiz,
En derin,
En gerçek mucizesin.