_ Od Ayaz Gelir İbrahim _


ateş büyüyordu
göğe doğru dişlerini gösteren kızıl bir canavar gibi
duman, göğün alnına sürülen kara bir yazıydı

ve ortasında zamanın
yalnız bir adam duruyordu:
İbrahim

putlar kırılmıştı
taşın sessizliği parçalanmış
hakikatin sesi yankılanmıştı çöllerde

öfke, bir kavmin damarlarında alev alev dolaştı
ve hüküm verildi:
yakılsın!

odunlar yığıldı
rüzgâr bile korkudan yön değiştirdi
ateş, aç bir ağız gibi bekledi

ve bir el itti onu
alevlerin kalbine doğru

tam o an
sessizliğin içinden bir emir doğdu
ne rüzgâr duydu onu
ne taş
ama bütün kâinat eğildi o söze

Kur’an’ın yankısıyla:

“ey ateş…”

alevler durdu
kızıllık bir bahara dönüştü
korlar, güle değmiş çiğ taneleri gibi serinledi

ateş artık yakmıyordu
bir anne koynu gibi sardı onu
bir sabah serinliği gibi dokundu tenine

ve insanlar gördü
yakması gerekenin yakmadığını
yakması için yaratılanın
emre boyun eğdiğini

anladılar mı?
belki hayır

ama gökyüzü biliyordu
ve kalplerin en derini

ateş bir gün söner
kül olur, savrulur rüzgârla

ama o gün
ateşin içinden geçen bir iman
zamanın üstüne yazılır


Müjgân Akyüz Dündar