Sana bu yolların sonu bana çıkar demedim mi?
Hangi rüzgâra kapılsan, hangi yana savrulsan,
Yorulup durulacağın o liman benim demedim mi?
Güneşin doğduğu yerde, gölgen ben olurum demedim mi?

Bırak şu sahte parıltıları, gözün kamaşmasın,
Seni senden iyi bilen, ruhunu okuyan benim demedim mi?
Dizlerin bağlandığında, dünya üzerine yıkıldığında,
Seni düştüğün o kuyudan çekip alan benim demedim mi?

Gönlündeki o yangını dindirecek yağmur benim,
Karanlık çöktüğünde yolunu aydınlatan mum benim demedim mi?
Herkes gider de bir ben kalırım yanında sapa sağlam,
Senin en mahrem dertlerine ortak olan benim demedim
mi?

Demedim mi sana, bu fırtına elbet dinecek,
Sığındığın o tenha kıyı aslında kalbimdir demedim mi?
Yüzünde bir tebessüm açsa, sebebi ben olayım isterim,
O gülüşün saklı anahtarı bendedir demedim mi?

Bak yine döndün, yine aynı kapının eşiğindesin,
Sana bu hikâyenin son cümlesi benim demedim mi?
Ben bir gökyüzüyüm, kanat çırpacağın tek boşluk,
Sonunda konacağın o dal, o yuva benim demedim mi?

Demedim mi sana, gölgen bile benden kaçamaz,
Gittiğin her uçurumun dibinde bekleyen benim demedim mi?
Kendi içinde kaybolduğunda, o dilsiz feryatlarında,
Seni senden daha iyi duyan, o tek sessizlik benim demedim mi?

Demedim mi sana, Arayıp bulamadığın o şifa yine ellerimdedir demedim mi?
Sen bu hikâyeyi bitti sanıp uykulara daldığında,
Düşlerinde nöbet tutan o tek gerçeğin benim demedim
mi?

Demedim mi sana, bu can bende son bulacak,
Toprağa düştüğün o an, seni saran kefen benim demedim mi?
Adını unutsalar, yerini bilmeseler de şu alemde;
Mahşer günü uyandığında, karşındaki tek ayna benim demedim mi?


Demedim mi sana, bu kör düğüm bende çözülecek,
Gidecek yerin kalmadığında, o son sığınak benim demedim mi?
Sen bu ömrü bitti sanıp, karanlığa teslim olduğunda;
Şah damarında vuran, o bitmeyen sancı benim demedim mi?