Hayalin,
göz kapaklarımın içinde çözülüyor.
Bir ışık gibi değil,
daha çok unutulmuş bir ses gibi…
Papatyalar

omzuma düşmüyor artık.
Bir şeyin düşüşünü hatırlatıyor sadece
adı yok.
Gözlerin

mevsim değil.
Takvimden silinmiş bir boşluk.
Ben o boşluğa bakınca
kendimi eksik sayıyorum.

Boğazımda cümle yok.
Cümle olmayı reddeden bir şey var.
Yağmur da değil
sadece ıslak kalmış bir ihtimal.

Saçların
beyaz bir dokunuş değil.
Geri çekilen bir mesafe.
Her temas

biraz daha uzaklaştırıyor seni.
Hangi kelime
bir insanı tutabilir ki?
Ben sadece

tutmaya benzeyen şeyleri yapıyorum.
Kalbim
aynı yerde değil artık.
Aynı yere benzeyen bir yerde duruyor.
Zaman senden yana değil.

Eğik bile değil
sadece yanlış akıyor.
Papatyalar solmuyor.
Sadece isimlerini kaybediyor.

Sen gidince
içimde kalan şey ben değil
onun eski hali sanki.
Her gece

yeniden başlamıyorum sana.
Aynı cümlenin içinden
yeniden düşüyorum.

Ben sende bitmiyorum.
Bitmek için fazla devamlısın.
Sen,
bende başlamayan şeyin kendisisin.