Koyma Anne! Kalsın bu küçük sepet,
Uzun kalmam ben, dönerim elbet.
Ben dayanamam, zor gelir hasret.
Belki de kaderimdir benim bu gurbet.

Şimdi gidecek miyim? Ben buralardan,
Sormazlar mı? Nerede diye komşulardan?
Her gün geçtiğim şu taşlı yollardan,
Ses gelmez mi akan su şırıltısından?

Ben küçüktüm, şu ağaç dikildiğinde,
Gençliğim geçti, onun gölgesinde,
Her meyve için açan çiçeğinde,
Bir anım yazılı her zerresinde.

Harçlık verirdi babam, giderken okula,
Tembih ederdi abimi, göz kulak ol kıza,
Dayanmazdı bilirdim, kısa olsa da ayrılığa,
Nasıl kandırır onu yüreği bu hicrana?

Annem saçlarımı her gün örerdi.
Bir gün değmese eli, hemen küserdi.
Her bir telini tek tek severdi.
Şimdi o gönlüne ne oldu teselli?

O sepeti bana babam almıştı.
Pazarda dolaşırken gözüm kalmıştı.
Fark etmedim nasıl da hemen anladı!
Tam da parası olmadığı zamandı.

Şu incir ağacının dikildiğini hatırlarım.
Onunla beraber büyüdü hatıralarım.
Gölgesinde bazen güldüm bazen ağladım.
Ayrılırken onda kaldı gençlik çağım.

Gideceğim yerler bilmem nasıldır.
Bilmem, Kim beni orada nasıl tanır.
Belki de havası suyu da farklıdır.
Güzelliği buna sebep olan yardır.

Gönlümün bir yarısı garpta, diğeri şarkta.
Biri dağlıktı biri büyük bir ova.
Sorsalar ne getirdi seni buralara?
Hasret kokar burnuma gurbet yurdunda.

Çok yağmurluydu oralar, burası ise kurak.
Bizim köyde evler taştan, burada toprak.
Aynı olsa da kaşık, tas, çanak, tabak;
Çocukluğum serde gönlüm sofradan uzak.

Biliyorum dökülecek ağaçtan yapraklar tek tek.
Yeni açan filizler, beni görmeden büyüyecek.
Dünyaya ait olan tek hakikat tek gerçek,
Belki ben gurbette iken zuhur edecek.

Acısıyla tatlısıyla ulaşacak bana haber.
Benden uzakta tecelli edecek kader.
Bazen bir sevinç, bazen bir keder.
Kimler döner? kimler gelip geçer?

Her gidiş gelişimde bir şeyler değişecek.
Hasretim sulanacak, tekrar yeşerecek.
Zamanla gönlümden yavaşça silinecek.
İçimde saklı kalanlar, rüzgârlarla yitecek.

Sorsalar gurbet nedir diye bana;
Bazen vuslat, bazen içimde bir yara.
Dayanağım, tesellim sabrıma maya.
Kavuşturdu beni uzakta olsa da yara.

Kızların kaderidir değişen aile.
Bir iken iki olur vatanın, birdenbire.
Birde çiçek açan ağaç verirse meyve,
Olur tek düşüncen, buda gider mi gurbete?
Benim gönlümde düşer mi annem gibi derde?