GÖNÜL DEMİ
​Çiğ kokmayacaksa yürek,
Önce ateşte pişmesi gerek.
Demlenecekse bir ömür,
Sabır gerek, sükût gerek...
Közü sinesinde tutması gerek.
​Yâr elinden içilecekse vuslat,
Ayrılığın narıyla yanmalı önce.
Dili suskun, gözü yaşlı,
Yolu uzun, dumanı paslı...
Hasretin süzgecinden süzülmesi gerek
​Pişmek yetmez bazen kor ateşte,
Kül olup savrulmak gerek.
Demini aldıysa sükût heybede,
Vuslatı sabırla dokumak gerek.
​Önce narı tanıdı, sonra nuru bu gönül,
Sustu feryat, oldu dilsiz bir bülbül.
Ateşten korkma sakın, o seni sende yakar,
Pişmiş bir yürekten artık, sadece sevda kokar.
​Ham kelâmın yükü ağırdır dile,
Sabırla köz olup sönmesi gerek.
Dumanı tütmüyorsa artık ocağın,
Küllerinden yeniden doğması gerek.
​Gönül ki bir kere düştüyse çöle,
Yağmurdan önce yanmayı bilmesi gerek.
Artık ne söz gerek, ne de bir tarif;
Sustuğu yerden başlar her arif.

Alper KARAÇOBAN